Vorige week was er goed nieuws in mijn mailbox. Een verzekeringsmaatschappij bevestigde me dat ik was geaccepteerd voor hun arbeidsongeschiktheidsverzekering. “Wij sturen u de verzekeringspolis zo spoedig mogelijk toe”, schreef het bedrijf op opgewekte toon. Dan zal de acceptgiro ook niet lang op zich laten wachten, dacht ik in één moeite door. En ook dacht ik: eind goed al goed.
Want het afsluiten van zo’n verzekering heeft toch meer voeten in de aarde dan ik dacht. Voorafgaand daaraan is het natuurlijk eerst nog de vraag of je je überhaupt wilt verzekeren. Er zijn genoeg zelfstandigen die dat niet willen, bijvoorbeeld omdat ze de premie te hoog vinden of omdat ze denken dat een 
verzekeringsmaatschappij er altijd wel in slaagt om een reden aan te voeren om niet uit te keren. Voor mezelf was het een uitgemaakte zaak dat ik me wel tegen het risico van arbeidsongeschiktheid zou verzekeren. Want je zult maar iets krijgen waardoor je niet kunt werken. Dan heb je helemaal nergens recht op en word je gedwongen om (bijvoorbeeld) je huis op te eten. Geen optie voor mij, omdat mijn huis niet alleen van mij is maar ook van iemand anders (en eigenlijk nog het meest van de bank natuurlijk).
Omdat zo’n verzekering echt maatwerk vereist, ben ik blij dat mijn vaste accountant/adviseur mensen in huis heeft die daar sjoege van hebben. Dat kon niet verhinderen dat we na het afwegen van allerlei opties en het invullen van lange vragenlijsten bot vingen bij de eerste maatschappij die we op het oog hadden. Vreemd genoeg gaven ze als reden dat mijn professionele bezigheden niet in een van de bij hun bekende categorieën vielen onder te brengen. En het leek mijn adviseur geen goede idee om dat probleem te omzeilen door een ander label (pianist? badmintonleraar?) op mijn werkzaamheden te plakken. Dus klopten we aan bij de volgende maatschappij en dat ging wel soepel, inclusief een uitgebreide keuring aan huis – over service gesproken!
En nu maar hopen dat ik me heb verzekerd voor een situatie die zich nooit zal voordoen. Daarvoor maak ik de fiscaal aftrekbare premie graag over. En blijf ik in ieder geval de komende vijftien jaar nog gestopt met roken.
6 Comments
Bart · 07/02/2011 at 16:42
Ja, herkenbaar verhaal. En bij welke verzekeraar ben je nu uiteindelijk verzekerd?
Vond jij dat hele acceptatiecircus ook zo’n gedoe? Ben blij dat ik het heb gedaan hoor, en hoop net als jij dat ik hem nooit nodig heb (behalve misschien die preventie-onderdelen).
dirk · 07/02/2011 at 19:09
Het is REAAL geworden. Dat ‘circus’ vond ik alleen naar toen ik werd gebeld voor een telefonische afspraak met de keuringsarts, nadat de feitelijke keuring al had plaatsgevonden. Ik dacht op z’n minst dat ik iets ernstigs onder de leden had, maar dat was gelukkig niet het geval (ging om een onschuldige vervolgvraag). Op welke ‘preventie-onderdelen’ doel je?
Bart · 08/02/2011 at 08:19
‘Mijn’ verzekeraar biedt allerlei vormen van preventie aan. Workshops, online tools (bv timemanagement, samenwerking). En ze hebben een soort telefonische counseling die je altijd schijnt te kunnen bellen. Ik denk in het kader van ‘voorkomen is beter (en goedkoper) dan genezen’.
dirk · 08/02/2011 at 09:25
Klinkt goed! En welke verzekeraar is dat?
Bart · 08/02/2011 at 09:48
Movir. Aangeraden door wat vrienden en mijn adviseur. Premie was niet de laagste, maar ja, je koopt een verzekering ook niet omdat ie zo lekker goedkoop is, maar omdat ie precies doet wat jij wilt op het moment dat je hem nodig hebt. En daarin schijnt Movir erg goed te zijn (zeggen ze). Moet dat natuurlijk eerst nog zelf ervaren, hoewel, liever niet natuurlijk ;- Ziehier het dilemma van al die verzekeringen.
Maar goed, die extra preventie geeft me wel het gevoel dat ik wat aan die verzekering heb, ookal ben ik (nog) niet arbeidsongeschikt.
Wat waren jouw afwegingen voor Reaal?
dirk · 08/02/2011 at 21:23
Ja, die afwegingen zijn vooral bepaald in het vraag/antwoordspel tussen mij en mijn adviseur. Heb jij het dan helemaal alleen in je eentje uitgevogeld?